grube tematy

ZABURZENIA ODŻYWIANIA – Z CZYM TO SIĘ JE?

10986894_410772159092843_1510612646654699312_n
napisane przez Joanna Ka

Każdy z Was słyszał o chorobach typu anoreksja czy bulimia. Dotyczą one głównie dziewczyn, które nie czują się atrakcyjne w swoim ciele, więc chcą schudnąć i gdzieś w całym tym procesie zatracają się. Głodzą się i wymiotują, a to wszystko w pogoni za wymarzoną sylwetką z okładek gazet. I mniej więcej na tym kończy się wiedza większości ludzi na temat szeroko pojętej choroby – zaburzenia odżywiania.

10986894_410772159092843_1510612646654699312_n

Zacznę od przedstawienia faktów w bardzo skróconej formie.

Zaburzenia odżywiania to zespół chorób na tle psychicznym, charakteryzujące się zaburzeniem łaknienia. Można wyróżnić trzy główne podzespoły: anoreksja, bulimia i (przez wiele lat traktowane jako atypowy odłam bulimii) kompulsywne objadanie się.

Anoreksja charakteryzuje się głodówkami, drastycznym spadkiem masy ciała oraz zaburzeniem „widzenia” własnego ciała. Pomimo śmiertelnej niedowagi anorektycy wciąż „czują się” zbyt grubi lub paraliżuje ich strach przed przytyciem. To choroba, która prowadzi do autodestrukcji oraz, konsekwentnie, do śmierci.

Osoby chore na bulimię cierpią na napady objadania się, a następnie, na skutek poczucia winy i wyrzutów sumienia, przeczyszczają się (zwykle wymiotują lub zażywają środków przeczyszczających). Te zabiegi są destrukcyjne dla organizmu i pozostawiają trwałe szkody. Między napadami bulimicy często głodzą się i wciąż są na diecie.

Kompulsywne objadanie się objawia się epizodami, napadami jedzenia zbyt dużych porcji w sposób niekontrolowany. Po napadach nie następuje przeczyszczanie, w związku z tym osoby chore często są otyłe. Po epizodach zwykle następuje poczucie winy, nienawiść i nakładanie na samego siebie „kar”, np. głodówek.

Ważne jest zrozumienie, że anoreksja, bulimia i kompulsywne objadanie się to objawy zaburzeń na tle psychicznym. Przyczyn kształtowania się tych chorób jest wiele i definiuje się je indywidualnie.
Jednakże do najczęstszych przyczyn należą propagowanie przez środki masowego przekazu ideałów piękna oraz nieradzenie sobie z trudnymi emocjami. O ile dążenie do wyimaginowanego ideału piękna jest nietrudne do pojęcia (głodzę się, bo chcę być szczupła, czyli piękna), tak nieradzenie sobie z trudnymi emocjami wymaga rozwinięcia.

10987394_630226423789807_5458647174350253207_n

Chodziłam kiedyś na terapię grupową dla osób z zaburzeniami odżywiania. Kiedy niektóre zajęcia wydawały mi się bez sensu, bo na przykład przez półtorej godziny każde z nas narzekało jak nam źle i niedobrze, to z czasem odnajdywałam w tym wszystkim sens. Na przykład to żalenie się miało na celu zrozumienie problemu, a na prawdę dostrzega się problem, kiedy słucha się jak obca osoba opowiada o sytuacjach i uczuciach, które dotyczą nas samych.

Jedną z wielu wartościowych nauk, jakie stamtąd wyniosłam, było porównanie emocji do pudełka kredek. W opakowaniu mamy całą gamę kolorów: czerwone, zielone, żółte, czarne, szare. W każdym pudełku jest pełna gama kolorów i żaden z nich nie jest postrzegany jako dobry czy zły. Tak samo jest z emocjami. Trzeba akceptować je wszystkie i umieć korzystać z każdej z nich. To od nas samych zależy czy np. złość wykorzystamy, aby zrobić coś złego czy dobrego.

Uzależnienie jest typową reakcją dla kogoś, kto nie radzi sobie z emocjami, stresem, niską samooceną, depresją, strachem czy trudnymi sytuacjami w życiu.
Najbardziej, powiedziałabym, nagłaśnianymi rodzajami uzależnień są te od alkoholu, narkotyków, hazardu. Być może zabrzmię jak ignorantka, ale w przypadku tego typu uzależnień celem jest zaprzestanie picia alkoholu, brania narkotyków czy uprawiania hazardu.
A w jaki sposób ma sobie radzić osoba, która jest uzależniona od jedzenia?

Terapia w przypadku zaburzeń odżywiania jest wyjątkowo trudna. Nie skupia się ona na tym, żeby nauczyć się nie jeść, bo przecież potrzebujemy jedzenia, aby żyć i nie możemy go wyeliminować z naszej diety.
Terapia skupia się na przyczynie problemu, czyli nieradzeniu sobie z emocjami i trudnymi sytuacjami w życiu.

Mechanizm uzależnienia wygląda w sposób następujący, np.:
Mam trudną sytuację w rodzinie. Nie potrafię sobie z nią poradzić. Boli mnie, jest mi źle, niech to zniknie. Jedna osoba chwyci za alkohol, a inna rzuci się do jedzenia.

Zaburzenia odżywiania to też działania autodestrukcyjne, tj. głodzenie się, przeczyszczanie, samookaleczanie, niezdrowe jedzenie. Osoby chore często nienawidzą siebie z jakiegoś powodu. Mogą nienawidzić na przykład swojego ciała, bo odbiega ono od ideałów piękna propagowanych przez mass media lub jest szykanowane w szkole przez rówieśników. W rodzinach gdzie nie ma zgody między rodzicami, dziecko często jest tematem sporu, więc czuje, że ono jest problemem, coś jest z nim nie tak, jest złe. Autodestrukcja może być też formą wołania o zwrócenie na siebie uwagi: dziecko zabiega o uwagę rodziców, bo czuję się ignorowane lub pominięte.

Piszę tutaj o sytuacjach dotyczących głównie dzieci, ponieważ zaburzenia odżywiania kształtują się już we wczesnym wieku nastoletnim.

Ważne jest również zrozumienie, że bycie grubym to nie jest emocja. Jeżeli osoba chora myśli, że „czuję się grubo” i w tym momencie podejmuje jakieś działania autodestrukcyjne, to tak na prawdę oznacza to, że nie radzi sobie z jakąś emocją czy sytuacją. Można BYĆ grubym – to przymiotnik, a nie uczucie.

Nie wierzę, że z zaburzenia odżywiania można się kompletnie wyleczyć. Być może można nauczyć się panować nad emocjami i radzić w sytuacjach trudnych i stresowych, ale nie zapomina się tego uczucia ulgi, kiedy rozładowuje się emocje za pomocą jedzenia.
Alkoholik może nie pić 15 lat i raz sobie odpuścić i wrócić do nawyku sprzed wielu lat.

Powyższy tekst napisałam na podstawie informacji znalezionych w internecie oraz własnego doświadczenia. „Fakty” w nim zawarte mogą różnić się od książkowych definicji.

Mam nadzieję, że ten tekst będzie pomocny zarówno dla osób, które cierpią na zaburzenia odżywiania jak i tych, którzy przebywają w otoczeniu takich osób.
Zaburzenia odżywiania prowadzą do trwałych, poważnych problemów zdrowotnych, dlatego ważne jest, aby wiedzieć na czym ta choroba polega oraz w porę zacząć leczenie.

Nie jesteś sam/a i nie jesteś gorszy/a od kogokolwiek. Nie ma nic złego w tym co czujesz. Masz prawo żyć, tak jak każdy inny.

O autorce

Joanna Ka

Modelka plus size, masażystka pracoholiczka, amatorka pole dancingu, gamerka na odwyku, uzależniona od muzyki, szczurza mama.
Curves to Love, czyli kochaj swoje krągłości! to miejsce w którym zarażam kobiety pozytywną energią oraz za swoim przykładem uczę je akceptacji i pewności siebie. Bo przecież nie ma jednego kanonu piękna i nie to ładne, co ładne, ale to co się komu podoba.

1 komentarz

zostaw komentarz

Powered by themekiller.com anime4online.com animextoon.com